จุดจบของชีวิต

ใครกันวะ ที่บอกว่า เราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เราเลือกที่จะตายอย่างไรได้?

.

.

ฟังแล้วเท่น่าดูเลย… เนอะ

.

.

เป็นเวลาเกือบสี่ทุ่ม ผมกำลังยืนรอรถเมล์อยู่ ในตอนที่นึกได้ว่า ควรจะโทรไปแจ้งที่บ้าน ว่าวันนี้จะกลับดึก

ผมประมาณเวลาผิด กิจกรรมรับน้องที่ตั้งใจว่าจะทำก่อนกลับบ้าน เลิกเลทกว่าที่คิดไว้มาก

ผมเดินไปที่ตู้โทรศัพท์ใกล้ๆป้าย แต่รถคันที่รอ ผ่านมาพอดี

… ดึกแล้ว ถ้าพลาดคันนี้ไปต้องรออีกนานแน่ …

.

.

ผมจ้องไปที่รถ ปกติแล้ว รถมักจะไม่ค่อยจอด เวลาคนขับมีอารมร์อยากซิ่ง

ผมไม่ค่อยแน่ใจอารมณ์คนขับในวันนี้เท่าไร จึงเดินลงจากฟุตบาท ไปที่เลนแรก แล้วโบกมือ

ในขณะที่มือกำลังรูดซิบปิดกระเป๋าสตางค์ ผมเร่งฝีเท้าขึ้น ตายังจ้องไปที่รถเมล์

กลัวว่าคนขับมันเกิดอารมณ์ขึ้นมา ผมจะได้นั่งรอรถเมล์ตอนดึกๆอีกครึ่งช.ม.

.

.

.

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เมื่อผมก้มลงไปมองซิบที่ปิดยากปิดเย็น

กันชนของรถคันหนึ่ง พุ่งตรงมาที่ร่างของผม มันโดนมือผม กระเป๋าสตางค์กระเด็นออกไป

เหรียญในกระเป๋าหล่นไปทั่วพื้น

.

.

..

.

ตอนจบ ๑

ทุกอย่างมืดลงไปชั่วขณะ ภาพความทรงจำลอยขึ้นมาในสมอง

…กูกำลังทำอะไรอยู่วะ? แล้วกูทำอะไรมาแล้วบ้างวะ?…

ก่อนที่ความเจ็บจะแล่นจี้ดเข้าสู่ศีรษะที่กระทบพื้น

…ผมเรียนดี … ผมทำกิจกรรม … ผมศึกษานอกห้องเรียน … ผมมีเพื่อนเยอะ …

… แต่กูก็กำลังจะเท่งทึงอยู่ดี?…

.

.

.

ถ้ากูไปฟิตเนตบ่อยกว่านี้ กูจะรอดมั้ยวะ?

… พูดยาก …

.

.

จะเกิดอะไรขึ้นวันพรุ่งนี้วะ? พรุ่งนี้ที่ไม่มีชีวิตกูอยู่แล้ว

.

… นสพ. จะขายดี เพราะมีพาดหัวว่า “เด็กวิศวฯจุฬา ตายคาวันรับน้อง” …

… ถึงแม้ว่าความจริง ไอ้คนที่ตายแทบไม่ได้ยุ่งกับงานรับน้องด้วยซ้ำ แล้วมันเป็นปีสามด้วย…

.

.

.

…พ่อกับแม่คงเสียใจ เงินเหลืออีกไม่มากแล้ว กูเรียนไม่ทันจบหาเงินไปเลี้ยงใครได้…

… ก็เสือกโดนไอ้บ้าที่ไหน ขับรถบรรทุกสวนทางชนม่องเท่งเสียแล้ว…

… ถ้ากูเป็นพ่อแม่ตัวเอง กูคงทำใจยากว่ะ …

.

.

คนที่ทำกิจกรรมด้วยกับกู คงต้องลำบาก

ต้องหาประธานค่ายคนใหม่ด้วย

แล้วมันจะรู้กันมั้ยวะ ว่าตอนนี้งานไหนต้องเร่ง งานไหนทำไปถึงไหนแล้ว

ท่าจะแย่ สงสัยคงวุ่นวายหน้าดู ไฟล์ก็อยู่ในเครื่องคอมกูหมด

.

.

.

กูมีเพื่อนเยอะก็จริง

ทุกคนคงจะยอมไปงานศพกูแหละ เพราะกูตายแบบกระทันหัน

จะมีใครร้องไห้มั้ยวะ? กูไม่ค่อยชอบให้ใครสงสาร

เรื่องของเรื่องก็คือ ผ่านไปอีกหนึ่งปี จะมีซักกี่คนวะ ที่จำวันครบรอบวันตายกูได้

ถ้าเกิดวิญญาณมีจริง แล้วกูไม่ได้ไปเกิดใหม่

กูคงเหงาน่าดู

.

.

.

กูเรียนมายี่สิบปี

นั่งอ่านหนังสือ นั่งเขียนโปรแกรม

นั่งคิดว่ากูจะพัฒนาค่ายยังไง ทำนู่นทำนี่ยังไง

นั่งฝึกจิตวิทยา นั่งคิดเรื่อยเปื่อยไปเรื่อย

ถ้ากูตายไป จะเหลือะไรบ้าง?

ความดีจะเหลือเปล่าวะ เมื่อเช้ากูลุกให้คนแก่นั่งบนรถเมล์ด้วย

แต่เสียดาย คงไม่มีคนบันทึกชื่อกูไว้เพราะเรื่องแค่นั้น

มิน่า เค้าถึงอยากทำกุนเชียงที่ยาวที่สุดในโลกกัน จะได้ลงกินเนสบุ้ค

เอาวะ อย่างน้อย ก็มีคนบันทึกชื่อกูไว้ในหลุมศพ

.

.

.

………………………………………………………………

ตอนจบ ๒

ความคิดเก่าๆย้อนกลับมาในชีวิต

ผมเริ่มสงสัย ว่าผมเกิดมาเพื่ออะไร

ถ้าพระเจ้ามีจริง ผมอยากจะร้องเรียนว่า ให้ผมตายตอนนี้มันเร็วเกินไป

แต่พอนั่งนึกขึ้นมาแล้ว ต่อให้ผมตายช้ากว่านี้สักหกสิบปี จะมีอะไรที่แตกต่างกันออกไป

.

.

.

รถจอดหยุดสนิท มันเป็นคันสีขาว

กันชนรถอยู่ห่างจากตัวผมไม่ถึงห้าเซนติเมตร

ผมมองหน้าคนขับ

มันมองผมกลับ สายตาจ้องประมาณว่า

“มึงมาขวางบนถนนที่กูขับทำไม”

ตอนแรกคิดจะเก็บตังค์ที่ร่วงไปก่อน แต่กลัวมันเกิดอารมณ์ขึ้นมา

ผมเลยเดินหลบให้รถมัน

มันขับรถสวนเลนไปต่อ

ผมจึงพึ่งจะนึกได้ว่าตอนนั้นน่าจะจ้องแล้วด่ามันกลับ

ว่า “มึงขับเหี้ยอะไรเลนนี้วะ”

.

.

.

ผมค่อยๆเก็บตังค์ที่ตกลงไป

พลางนึกโทษตัวเอง ที่มองแต่รถเมล์ไม่ยอมมองอีกข้าง

โทษตำรวจจราจร ที่ไม่เคร่งครัดในการทำหน้าที่ ทำให้รถแม่งขับสวนเลนได้

โทษคนขับ ที่แม่งไม่ค่อยมีสมองแล้วยังเสือกมักง่าย เสือกขับรถสวนเลน

โทษรถเมล์ ที่ช่วงหลังๆมันไม่ค่อยยอมจอด ผมถึงต้องมองมัน

โทษคนจัดโปรเซส ที่เสือกจัดงานเลท กูเลยต้องอยู่ดึก เลยกลัวตกรถจนรีบขนาดนี้

โทษประเทศไทย และคนในชาติ ที่ชอบมักง่ายกัน จนติดเป็นนิสัย ลามมาถึงไอ้คนขับบ้านั่น

.

.

.

อย่างน้อยก็ต้อง

ขอบคุณที่เค้ากำหนดให้วันนี้ใสเสื้อสีชมพู คนขับเลยมองเห็นกู ไม่ชนกูกระเด็น

ขอบคุณตู้โทรศัพท์ ไม่งั้นผมคงวิ่งจากฟุตบาทลงไปตรงๆเลย คนขับคงเบรคไม่ทัน

ขอบคุณคนขับ ที่อย่างน้อย ถึงมันจะขับสวนเลนส์ แต่อย่างน้อยมันก็ไม่ขับเร็วจนเบรคไม่ทัน

ขอบคุณรถเมล์ ที่จอดนิ่งรอกูเก็บเหรียญเพื่อดูสถานการณ์ จนผมวิ่งขึ้นรถเมล์ได้ทัน ไม่ตกรถเมล์

.

.

ถึงตอนนี้ผมก็กำลังคิดอยู่

กูจะทำอะไรดีวะ

เวลากูตาย กูจะได้รู้สึกดีกว่านี้หน่อย

.

.

พรุ่งนี้มีงานอีกวัน แต่กูไม่ไปคณะดีกว่า

จะได้เอาเวลาไปนั่งคิดว่า จะทำไรดี

แล้วก็เตือนตัวเองด้วยว่า มึงมีโอกาสที่จะตายอยู่ตลอด

อย่าเสือกประมาท

.

.

.

ผมสบถขณะขึ้นไปบนรถเมล์

แม้จะอารมณ์เสีย แต่ก็ต้องยอมรับว่าโชคดี ที่ไม่บาดเจ็บร้ายแรงอะไร

จริงๆคือนอกจากเหรียญที่กลิ้งกระเด็นไปไกลจนผมมองไม่เห็น และไม่ได้เก็บ

นอกนั้นก็ไม่ได้เสียอะไรนักหรอก

แต่ไอ้สิ่งที่ได้รับกลับมา

.

.

.

มันมีเยอะจริงๆ

.

  1. #1 by Dark on May 20, 2007 - 6:53 pm

    http://inmydream.diaryis.com/webpage/?w06

    อย่าตายเร็วนะ เราไม่อยากไปงานศพเพื่อน
    แล้วก็อย่าเครียดมากอย่างทุกวันนี้ด้วย เพราะมันจะทำให้แกตายเร็วขึ้น

  2. #2 by wiennat on May 21, 2007 - 1:40 am

    เคยคิดแบบนี้ คิดนานจนเบื่อ ก็เลยเลิก

  3. #3 by ijemmy on May 21, 2007 - 12:40 pm

    จริงๆแล้วก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรหรอก แค่รู้ตัวว่าเกือบตาย – – ” แล้วคนเรามันตายง่ายจริงๆ

    อีกอย่างคือโกรธ ที่รู้สึกถึงความไม่เสมอภาคของการตาย

  4. #4 by NuuNeoI on May 25, 2007 - 5:19 pm

    มอไซด์คว่ำก็เจ็บนะน้อง

  5. #5 by ihatenadal on May 26, 2007 - 2:10 pm

    ยังมีบางคนนะที่โดนชน โดนลูกหลง(จากพวกนักเกรียนตีกัน) แล้วก็ตายจริงๆ ตายสนิท
    ซึ่งมีทั้งเด็กที่กำลังเรียน หรือนักศึกษาเรียนดีที่ใกล้จะรับปริญญาอยู่รอมร่อ

    เจมมี่ยังโชคดีกว่าคนกลุ่มนี้นะ อย่างน้อยที่สุดก็รอดตายมาเขียนบล็อกให้คนอ่าน (อย่างน้อยก็เรา) มาช่วยแค้น
    เพียงแต่ว่ายังโชคร้ายกว่าใครคนอื่นอีกหลายคนที่ไม่เคยเจออย่างนี้เท่านั้นเอง

    ปล. มันเกี่ยวอะไรกะฟิตเนสอ่ะ แอบสงสัย

  6. #6 by อรุช on May 26, 2007 - 6:26 pm

    เราว่า แกควรแก้ไขตัวเองด้วยการ

    1. จะผมหรือกูก็เอาให้แน่ สับสนอย่างนี้ระวังโดนชน
    2. ค่ายลานเกียร์มีรองประธานค่ายแล้ว
    3. มึงคิดมากไป 55555

    เรื่องมันแอบซ้ำกะที่แกเล่าว่าลิฟต์ตอนไปสัมมันดังเสียงแปลกๆ อ่ะ โทนเดียวกันเลย

    ป.ล. วันนึงถ้าแกมีลูกแล้วลูกแกคลอด แกคงมาโม้ยาวกว่านี้เปนร้อยเท่าแหงๆ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: