4ปีในรั้วจามจุรี: #01 ก้าวแรกสู่รั้ววิศวกรรมคอมพิวเตอร์

ซี่รี่ย์บล็อคนี้เป็นอีกเวอร์ชั่นของ “รายงานชีวิต 4 ปีในรั้วจามจุรี” http://ijemmy.wordpress.com/2008/10/02/%e0%b8%82%e0%b8%b1%e0%b9%89%e0%b8%99%e0%b8%95%e0%b8%ad%e0%b8%99%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b8%97%e0%b8%b3%e0%b9%82%e0%b8%9b%e0%b8%a3%e0%b9%80%e0%b8%88%e0%b8%84%e0%b9%80%e0%b8%94%e0%b8%b5%e0%b9%88/ โดยจะทำการรีมิกซ์ใหม่หมด ให้ความมีวิชาการลดน้อยลง และเน้นไปที่ความบันเทิงกับการถ่ายทอดประสบการณ์มากขึ้น

จริงๆกลุ่มเป้าหมายอยากให้คนที่ยังไม่เข้ามหาวิทยาลัยอ่านมากกว่าครับ จะได้ใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยได้ดีกว่าคนรุ่นก่อนๆ

แต่คิดว่าคนอ่านบล็อคผมส่วนใหญ่จะอายุเท่ากันหรือมากกว่าผม เพราะงั้นก็อ่านเอาสนุกไปละกันนะครับ

————————————————————————————————

—-เริ่มต้นใหม่ที่วิศวฯคอมจุฬา—-

————————————————————————————————

ผมเองก็เหมือนเด็กไทยทั่วๆไปครับ ถูกปลูกฝังมาให้เรียนให้ได้เกรดดีๆ เข้าม.ปลายก็เรียนสายวิทย์ซะ พอเข้ามหาวิทยาลัยก็ต้องที่ที่มีชื่อเสียง เสร็จแล้วเลือกเรียนหมอ ไม่ก็เรียนวิศวฯ แล้วก็ไปเป็นมนุษย์เงินเดือนในบริษัทใหญ่ที่มั่นคง

ที่ไม่ค่อยเหมือนเท่าไร คือผมเป็นคนหัวกบฏ หลังจากจบม.ปลายสายวิทย์ด้วยเกรดเฉลี่ยสามปลายๆ…และสอบเอ็นทรานซ์รอบแรกได้คะแนนพอเข้าคณะวิศวฯคอม จุฬาฯ เป็นที่เรียบร้อยแล้ว…

….ดันอยากจะไปเรียนรามฯแทนซะงั้น…

…ด้วยแรงบันดาลใจที่จะพิสูจน์ว่าคนเราไม่ว่าอยู่ที่ใด ถ้ามีความพยายามก็ประสบความสำเร็จได้ !!

………………

แต่เหมือนชะตาฟ้ากำหนด ที่ทำให้ผมเป็นคนหัวอ่อน….

ความคิดที่จะไปเรียนรามฯ จึงถูกลบออกไป….เพราะ…

…กลัวแม่ด่า…

…เลยจำใจต้องกลับเข้าวงจรเด็กไทยทั่วๆไป จนถึงปัจจุบัน

————————————————————————————————

—-เด็กเรียนเต็มอัตรา—-

ผมเป็นเด็กเรียนครับ

หลายๆคนมักจะเรียกตัวเองว่า “เด็กหลังห้อง” แต่ผมสามารถเรียกตัวเองว่า “เด็กหน้าห้อง” อย่างเต็มภาคภูมิ

ผมนั่งเรียนหน้าห้องมาตลอด แล้วก็ตั้งใจเรียนเกือบทุกคาบเสียด้วย (หรือทำหน้าตั้งใจเรียน ขณะกำลังเหม่อ)

นอกจากการเป็นเด็กหน้าห้องแล้ว ด้วยความที่แม่เป็นห่วงมาก ผมจึงมีพ่อแม่มารับมาส่งทุกวันแม้อยู่ม.ปลายแล้ว

เลิกเรียนก็รีบกลับบ้าน ไม่ค่อยได้อยู่สังสรรค์กับเพื่อนนักเรียนเท่าไร

โดยพื้นฐานแล้ว ผมจึงเป็นคนเรียบร้อย ขี้อาย เนิร์ดโดยใช้ไขสันหลังทำงานได้ และทำอะไรเองไม่เป็นนอกจากเรียน

ซึ่งก็ไม่ได้ลำบากอะไรผมมากครับ ชีวิตผมมีความสุขดีกับ”เพื่อนหน้าห้อง”ของผม จะเสียอยู่อย่างก็ตรงที่การใช้ชีวิตแบบนี้ ขาดประสบการณ์แหวกแนวหลายๆอย่าง

ที่สำคัญที่สุด ผมแทบไม่มีจากการเรียนตอนม.ปลายเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง “ประสบการณ์” จากการทำกิจกรรม ซึ่งกลายมาเป็นเป้าหมายหนึ่งในการใช้ชีวิตมหาวิทยาลัยของผม

————————————————————————————————

—-วิศวฯคอม กับ วิทยาคอม—-

หลายๆคนที่สนใจจะเรียนด้านคอมพิวเตอร์อย่างแน่วแน่แล้ว คงได้เจอกับปัญหาข้อนี้

ผมคิดว่าในอินเตอร์เน็ตมีคนอธิบายความแตกต่างของสองสาขานี้ในประเทศไทยไว้เกลื่อนแล้ว

แต่สมัยที่ผมยังหัวเกรียนอยู่ ถึงแม้จะรู้ความแตกต่างของทั้งสองที่ แต่ก็ใช่ว่าจะมั่นใจในการเลือกสายเท่าไร

ผมมีเพื่อนสนิทอยู่คนหนึ่งครับ สมมติว่ามันชื่อ”แสง”ก็แล้วกัน นั่งข้างกัน เรียนด้วยกัน อยู่ด้วยกันตลอดเวลาในโรงเรียน จนเพื่อนๆมักจะคิดว่าเป็นคู่เกย์กัน

เมื่อขึ้นม.6 เพื่อนผมก็อยากเรียนด้านคอมพิวเตอร์เหมือนกับผม

เคยคิดจะตั้งบริษัทเขียนเกมกับเพื่อนด้วย ตอนนั้นเขียนโปรแกรมไม่เป็น บอกเพื่อนไปว่า

“คุณไปฝึกเขียน C มานะ ส่วนคุณ(อีกคน)ไปเรียน PHP เดี๋ยวผมไปฝึกเขียน Java พอตั้งบริษัทแล้ว เราเขียนเป็นตั้งสามภาษา รุ่งแน่”

…เอ้อ คิดไปได้นะตอนนั้น

ในขณะที่หลายๆคนเลือกไปเรียนคณะเดียวกันกับเพื่อน ทั้งๆที่ชอบกันคนละทาง

ใครจะคิดล่ะครับ ว่าเพื่อนที่สนิทกันมาก จะเลือกเรียนคนละคณะ ทั้งๆที่ชอบด้านคอมพิวเตอร์เหมือนกัน

ณ เวลานั้น ผมกับไอ้แสงเพื่อนสนิท สอบเอ็นท์รอบแรกจบไป ด้วยคะแนนพอจะเข้าได้ทั้งวิศวฯคอมและวิทยาคอมจุฬาฯ

ไอ้แสง: “เดี๋ยวพรุ่งนี้เราจะไปจุฬาฯนะ กะว่าจะไปขอหลักสูตรวิศวฯคอม กับวิทยาคอม แล้วเดี๋ยวเอามาเทียบดู”

ผม: (ตามประสาเด็กเรียนเต็มอัตรา)”จะโดดเรียนเลยเรอะ โดนเรียนไม่ดีนะเว้ย”

ไอ้แสง: “อืม เสาร์อาทิตย์เค้าก็ไม่เปิดนิ จะได้ตัดสินใจซักที”

ผม: (ด้วยความเป็นเด็กที่พ่อแม่มารับทุกวัน ไปจุฬาฯเองไม่เป็น) “อืมๆ หยิบมาแล้ว เอามาให้ผมดูด้วยนะ”

ไอ้แสง: “ได้ เดี๋ยวจะหยิบมาเผื่อ”

(สองวันถัดไป)

ผม: “ไปแล้วเป็นไง บ้าง”

ไอ้แสง: “ชอบวิทยาว่ะ ชอบบรรยากาศ รุ่นพี่ที่นั่นเฟรนด์ลี่มาก มีพาเราไปดูตึกเรียนด้วย”

ผม:”แล้ววิศวฯล่ะ?”

ไอ้แสง:”ไม่มีอะไรมาก ก็ไปแค่ที่ทะเบียน แล้วก็ขอหลักสูตรเขามา”

ผม:”แค่นั้น? แสดงว่าจะไปวิทยาฯ?”

ไอ้แสง: “อืม รู้สึกอย่างนั้น”

แสงดึงเอกสารที่ไปขอมาเมื่อวานวางลงบนโต้ะ เป็นหนังสือเล่มหนึ่ง และกระดาษแม็คติดกันคล้ายชีทหลายชุด

ผม:”พวกชีทนี่คือ”

ไอ้แสง:”หลักสูตรของวิทยา”

ผมพลิกดูคร่าวๆ อ่านรายละเอียดของแต่ละวิชาผ่านๆ วิชาส่วนใหญ่ที่เห็นออกไปทางสายคณิตศาสตร์

ผม:”แล้วของวิศวฯล่ะ”

ไอ้แสง:”เล่มนี้”

แสงยื่นหนังสือเย็บอย่างดีให้ผม ข้างในมีหลักสูตรของภาควิชาในวิศวกรรมทั้งหมด จัดพิมพ์ด้วยกระดาษอย่างดี ปกก็เคลือบ

ผม:”เอ่อ…”

ผมมองไปยังเอกสารที่เป็นชีทเป็นแผ่นๆที่เป็นหลักสูตรของววิทยาฯ….

ผม:”…(ทำไมงบมันต่างกันนักวะ?)….”

หลังจากตัดสินใจอยู่นาน ด้วยปัจจัยหลายๆอย่างที่ขี้เกียจเล่าในที่นี้ ผมก็ตัดสินใจเข้าวิศวฯคอม

ตอนนั้นค่อนข้างใจหายเหมือนกัน ที่จะต้องจากเพื่อนไป เพราะจริงๆแล้วผมก็รู้สึกว่าทั้งสองคณะเป็นคณะที่น่าเรียนกันคนละอย่าง

ไม่กี่เดือนต่อมา แสงได้ติดรับตรงเข้าคณะวิทยาฯคอมฯ จุฬาฯ (โดยมีคะแนนเอ็นท์สูงกว่าอันดับหนึ่งของคณะวิทยาฯคอมปีนั้น)

ครึ่งปีผ่านไป ผมยื่นเอ็นทรานซ์ติดคณะวิศวฯคอมฯ จุฬาฯ

ชีวิตก็แยกกันเดินไปตามการตัดสินใจของตน

————————————-

ปัจจุบัน….

ไอ้แสงได้ทุนรัฐบาลญี่ปุ่น กำลังจะไปเรียนต่อด้าน Human Interface ที่มหาวิทยาลัยโตเกียวในเดือนเมษายน

ส่วนเจมมี่สมัครงานติดบริษัทขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง และเข้าสู่วงจรต่อไป…

~ by ijemmy on March 24, 2009.