ภาษาทำให้คนเปลี่ยน(Creative Blog#17)

เรื่องมีอยู่ว่า ผมพูดภาษาอังกฤษได้แย่มากครับ เคยไปสัมภาษณ์ฝึกงานที่หนึ่ง แล้วตก และผมรู้สึกว่า นี่แหละคือต้นเหตุ

อาจเป็นเพราะผมเป็นคนขี้อาย และไม่ค่อยมั่นใจในตนเอง (อย่าโห่ครับ อย่าโห่ ผมบอกกี่ครั้งแล้ว ว่าผมขี้อาย) เลยทำให้ผมไม่กล้าพูด เพราะกลัวพูดผิด

วิธีการแก้ปัญหาที่ผมเลือก (ที่มักจะได้ผลพอสมควร เท่าที่ลองมา) คือ การวิ่งเอาหัวชนปัญหา

“ตูม!!!”

เอ่อ… ไม่ใช่และ – -”

ผมเลยเลือกที่จะแก้ปัญหาโดยการบังคับให้ตัวเองต้องเจอกับฝรั่งบ่อยๆครับ ตั้งแต่การไปเรียนพิเศษในที่ต่างๆ ทำงานบาร์แคมป์ หาที่ฝึกงานที่ต้องคุยกับฝรั่ง และล่าสุดคือ ไปเข้าคลาสการแสดง

อาจเป็นเพราะว่าฝรั่งที่ผมเจอเป็นคนดีทุกคน (และค่อนข้างจะดีมากด้วย) ช่วงหลังๆนี้ผมจึงรู้สึกรักฝรั่งมาก เวลาเจอจะรู้สึกเป็นมิตรมากกว่าคนไทย

เป้าหมายหนึ่งที่ผมหวังไว้ คือสามารถสื่อสารด้วยภาษาอังกฤษได้ โดยไม่ต้องคิดเป็นภาษาไทยก่อน ผมทำได้ในการอ่านแล้ว (ใช้เวลาและการฝึกฝนมากเลยล่ะ) และหวังจะให้มันเกิดขึ้นกับการฟังและการพูดเป็นลำดับถัดไป ซึ่งวิธีการที่ผมเลือก ใช้ได้ผลดีมากครับ ช่วงหลังๆนี้ บางครั้งความคิดในใจผม ออกมาเป็นภาษาอังกฤษแล้ว

———————————

แต่สิ่งหนึ่งที่ผมสังเกต ทุกครั้งที่พูดภาษาอังกฤษคือ นิสัยผมเปลี่ยนครับ

อาจเป็นเพราะผมพยายามผลักตัวเอง เลยทำให้ผมกลายเป็นคนช่างพูด ผมจะจ้อไม่หยุด และบางครั้ง ผมจะพยายามแย่งฝรั่งพูด ประมาณว่า คิดไรออกก็พูด และหลายๆครั้งก็รู้สึกว่าไอ้ที่พูดไปมันตลกๆ และฟังดูติ้งต้อง

นอกจากนี้ ผมรู้สึกว่า ลักษณะการคิด และลักษณะนิสัยผมก็จะเปลี่ยนไปด้วย ซึ่งเป็นเรื่องที่ค่อนข้างแปลกมากๆ เพราะบางครั้งผมรู้สึกไม่เป็นตัวเอง เวลาพูดภาษาอังกฤษ

ซึ่งหนึ่งในนัั้้้นคือเรื่องของความคิดสร้างสรรค์ด้วย

ผมรู้สึกว่าผมคิดนอกกรอบมากขึ้น และมีมุมมองที่แตกต่างโผล่ขึ้นมาบ่อยๆ (แต่ส่วนใหญ่ไม่ค่อยเข้าท่านัก และออกเป็นแนวคิดแบบเด็กๆ)

ถ้าพยายามอธิบายด้วยตรรกกะ อาจจะเกี่ยวข้องกับการที่ศัพท์ภาษาอังกฤษที่ผมใช้พูดมีน้อย เมื่อผมพยายามพูดภาษาอังกฤษ ความคิดทั้งหมดของผมจะเป็นภาษาอังกฤษหมด (ถ้าคิดเป็นไทยจะอึกอัก และแปลเป็นคำพูดไม่ทัน)

สมองที่วิ่งหาคำศัพท์ในหัวผม เมื่อไม่สามารถหาคำที่ใช้ในสถานการณ์ให้ถูกต้อง (บางทีมันมีอยู่ แต่นึกไม่ออกเพราะไม่ค่อยได้ใช้) สมองมันจะเริ่มวิ่งหาคำที่มีอยู่และนำมาจัดเรียงประโยคใหม่ เพื่อให้ได้ความหมายใกล้เดิม

เช่น

ผมเป็นคนขีื้้ลืม -> I often forget things easily. This is one of my bad habit that I can’t correct it. So I try to jot everything important down to this small notebook (หยิบขึ้นมาให้ดู)  and it works very well. You should try it.   -> กลายเป็นแนะนำวิธีแก้ปัญหาขี้ลืมซะงั้น

ผมเป็นคนที่ชอบเรียนรู้ด้วยตัวเอง -> Normally, I love to studying things by reading it myself. The internet makes the world small and I can find all information I’d like to know. But if I can’t find anything and have no choice left. I’ll start to ask people. -> ยาวโคตร ทำไปได้ถึงอินเตอร์เน็ต

กระบวนการดังกล่าวนั่นเอง ที่อาจทำให้ผมมีความคิดแปลกๆขึ้น

———————————

คาดว่าน่าจะลองถามดูคนที่เคยเห็นผมคุยกับฝรั่ง ว่านิสัยผมเปลี่ยนรึเปล่า… นึกถึงคนแรกเลยคืออรุช (อีกแล้วเหรอ?)ซึ่งเข้าชั้นเรียนภาษาอังกฤษด้วยกัน

———————————

สิ่งที่คิดไว้คือ

• เวลาที่ผมต้องการหาไอเดียใหม่ๆ บางทีผมควรจะคิดเป็นภาษาอังกฤษนะ อาจจะดีกว่าคิดเป็นภาษาไทย?
• ถ้าผมสามารถเปลี่ยนนิสัยได้ โดยการพูดภาษาอังกฤษ คงจะดีไม่น้อยที่ผมสร้างตัวตนของตัวเองอีกแบบ (ทัศนคติ บุคลิก การพูด น้ำเสียง จังหวะ eye contact, body language) เอาไว้ใช้ในบางสถานการณ์ ที่ตัวตนปัจจุบันของผมไม่ถนัด โดยผูกติดกับภาษาที่ใช้คิดอยู่

~ by ijemmy on August 20, 2008.