งาน Programming Support มันสนุกกว่าที่คิด

จำได้ว่าตอนที่ได้งานที่ Exxon ใหม่ๆ สิ่งที่กังวลที่สุดคือ เรื่องภาษา (เพราะแทบทุกคนในทีมเป็นชาวต่างชาติหมด)  และกลัวว่างาน Support จะน่าเบื่อเมื่อเทียบกับ Dev เพราะมีแต่แก้บั้ก

พอทำเข้าจริง มันแก้บั๊กเยอะจริง แต่มันไม่ได้น่าเบื่ออย่างที่คิด

ก่อนอื่นเล่าก่อนละกันว่าเนื้อหางานผมเป็นยังไง

• งานมีลักษณะตั้งแต่ Fix bugs (60%) , Enhancement (30%) (หลักๆก็เพิ่มข้อมูลที่แสดงใน report หรือ Migrate โปรแกรม), ไปจนถึงขั้น Develop ใหม่หมด    (10%)
• งานจะถูกส่งต่อมาจากกลุ่มที่เรียกว่า Process Team (ภาษา SAP จะเรียกว่าพวก Functional)  ซึ่งเป็นคนที่รู้ Business Process และติดต่อกับ User โดยตรงเพื่อรับปัญหาต่างๆ
• ส่วนใหญ่ Process Team สามารถแก้ไขปัญหาได้ (หรือไม่จริงๆปัญหาก็อยู่ที่ user ใช้งานผิดเอง)  แต่กรณีที่จำเป็นต้องแก้ในโปรแกรมจริงๆ ถึงจะส่งงานต่อมาให้ฝั่งเขียนโปรแกรม
• สัปดาห์นึงมีงานตกถึงผมเฉลี่ยราวๆ 2-7 งาน  (น้อยหน่อย เพราะเป็นเด็กใหม่)
• หลังจากนั้นเราจึงจัดการแก้ แล้วก็ส่งให้ทาง Process Team ทดสอบ ก่อนส่งให้ User ทดสอบ ทำอย่างนี้อยู่สองรอบ แล้วค่อยส่งขึ้น Production เป็นอันปิดงาน

คราวนี้มันสนุก + ดียังไง (หลายๆข้ออาจจะเป็นเฉพาะที่ Exxonนะ)

1. ตัว ABAP เอง โค้ดไม่ได้ซับซ้อนมาก  และโปรแกรมแต่ละตัวค่อนข้าง monolith ไม่ยุ่งกับส่วนอื่นมาก จึงอ่านค่อนข้างง่ายกว่า
2. ได้เรียนรู้ Business Process ไปกลายๆโดยไม่ตั้งใจ มีปัญหาก็ถาม Process Team ที่สนิทๆเอาได้ (เพราะเขาต้องถาม ABAP เรา)
3. เนื้องานบังคับให้้อ่านโค้ดของคนไม่ซ้ำหน้า ตั้งแต่ที่เขียนไว้เมื่อทศวรรษก่อน (12 ปีที่แล้ว) จนถึงที่พึ่งเขียนไปไม่กี่เดือนที่ผ่านมา  ได้เห็นวิธีการเขียนด้วยสไตล์ที่ต่างกัน และถ้าคิดตามไปด้วย ระหว่างอ่านจะได้อารมณ์มาก  เหมือนอ่านบทประพันธ์เลยด้วยซ้ำ
4. Requirement ของแต่ละงานชัดเจน (เช่น จะเอาข้อมูลนี้มาแสดง ตรงนี้ แก้คำตรงนี้) มีขีดเส้นนิยาม”จบ” กับ “ไม่จบ” ชัดเจน ต่างจากงาน dev ที่เคยเจอ สโคบมักชอบขยับและเปลี่ยนเรื่อยๆ  user เอาแน่ก็ไม่ค่อยได้ (ตัวอักษรเล็กไป สีไม่สวย ใส่กรอบหน่อย ขอ เปลี่ยน database structureเพื่อเก็บข้อมุลเพิ่ม)
5. ได้ใช้สมองแก้ปัญหาตลอดเวลา เวลาหาบั๊กเจอหรือทำได้นี่มันสะใจมาก
6. ได้ใช้ภาษาัอังกฤษเยอะสมใจอยาก
7. บรรยากาศ (สถานที่ + คน) ในการทำงานดีมาก
8. มีกิจกรรมที่ไม่เกี่ยวกับงานให้เข้าร่วมบ่อยๆ มีอาหารทานฟรีบ่อยๆ

สรุปแล้ว ถ้าโอเคกับการนั่งขลุกอยู่กับโค้ด ตำแหน่งนี้ก็สนุกทีเดียวนะครับ ช่วงนี้เริ่มรู้สึกว่า Fix bug มันก็สนุกไม่แพ้ devใหม่หมด ซะแล้ว

12 ปีผ่านไป โปรแกรมยังอยู่

12 ปีที่แล้ว ผมอายุ 11 ขวบ อยู่ป. 5 … คงกำลังเล่นบาสอยู่ล่ะมั้ง

วันนี้มีโอกาสได้ยุ่งกับโปรแกรมที่เรียกได้ว่าเป็น Legacy System เลยทีเดียว ถูกเขียนไว้ปี 1997 … น่ามหัศจรรย์ที่สิบปีที่ผ่านมา มันไม่จำเป็นต้องมีการเปลี่ยนแปลงเลย

อ่านตัวโปรแกรมดู รู้สึกได้เลยว่าเก่า เพราะมีหลายๆอย่างที่เขียนได้ในบรรทัดเดียว แต่ถูกเขียนไว้หลายบรรทัดมาก คิดว่าแต่ก่อน syntax ของภาษาคงยังไม่เยอะเท่าปัจจุบัน

ข้อสังเกตคือ แม้พวก naming convention จะยังไม่มีในโปรแกรมนี้ แต่ก็ยังเป็นโปรแกรมที่อ่านเข้าใจง่ายมาก ไม่รู้เพราะลอจิกมันง่าย หรือคนเขียนเขียนดี…. แต่แอบรู้สึกชื่นชมคนเขียนอย่างบอกไม่ถูก ที่ทำให้ผมแกะโปรแกรมได้ง่ายมาก

—————————-

ที่เขียนมาตั้งนาน  เพื่อจะบอกโปรแกรมเมอร์ที่รักว่า  12 ปีผ่านไป ถ้าคุณเขียนอะไรกากๆทิ้งไว้แค่พอรันได้ เด็กรุ่นใหม่มาแก้ ดูโค้ดแล้วจะรู้สึกอนาถใจเอาได้….

สุดโต่ง

เหตุเกิดจากกระทู้ปานจะล่อเป้าในพันทิพย์

เด็กจบใหม่ปีนี้ ได้เงินเดือน start 9000 บาท พอใจกันไหมครับ

————————————————————–

คห.ที่1

สมัยผมป.ตรีจบใหม่ๆ ได้ 7500 ยังไม่บ่นเลยครับ ผมไม่เข้าใจว่าเด็กจบใหม่เดี๋ยวนี้จะอะไรกันนักกันหนา เงินก็เรียกเยอะ สู้งานก็ไม่สู้ กะทำงานสบายอย่างเดียว

โดย จ1

————————————————————–

คห.ที่ 2

9000 ไม่พอหรอกครับ อย่ามองแค่ตัวเลขอย่างเดียว มองค่าครองชีพด้วยครับ สัก 4-5 ปีที่แล้วจบใหม่ก็ประมาณนี้ครับ นี่ผ่านมาสิบปีแล้วให้ขนาดนี้มันกดขี่เกินไปหน่อยนะครับ เรียนมาแทบตายตั้งหลายปี

โดย จ2

————————————————————–

ใครอยากเถียงอะไรต่อไหมครับ?

Conflicts of Phases

I wrote this one since 2008/09/26 and decided not to published it.

Since I’m graduated now… I feel an ease in releasing it. Since it might be useful for someone with similar kind of project.

————————————————————————-

I’m really pissed off and I’m going to complain only today.

In the last semester, we have a Software Engineering Project. What we need to create is a web-application that allow people to trade their credit cards’ points for .

It sounds relatively easy project. And if you have experience in writing plug-in into CMS, it can be done by CMS in a few days. However, the difficulty and complexity lies beyond the system itself.

1. One group consists of 11 people …. yes, for a such small project.
2. What professors expect from us is not a good software, but the (most) perfect documentation.
3. You have to use Waterfall model and milestones are Proposal, Requirement, Design, Test phases
4. It’s very hard to talk with client (professor) about requirement.

Right now, we’re after Test phases and going to hand in final report next week. These are results…

1. We divide people into development team and document team. The result is dreadful, due to inconsistency between software and document.
2. Because… most of people in development team never understand any of documents, instead of asking they’ll code they way they want.
3. Because I’m aware of this problem, I let one person in development team participate in making document. I don’t know what happen, but it doesn’t work.
4. Since they don’t get paid for doing this project. Some people in team is never active in the project. Unless you call them, they will really do nothing. You can’t expect them to be active until deadline is coming.
5. You can’t think that you have 11 people, you can only count the people who is not in #4.
6. Dividing a document work to more than 3 people will kill the person who are going to merge them. He’ll have to spend more efforts to make them consistency than to make all documents by himself.
7. If you don’t have the same leader in all phases, the documents will be messed up by inconsistency. If you do, the leader might die during phase 3 because of too much load in fixing inconsistency.
8. Are there a way to avoid consistency?
9. I used template and assigned one person to make it. It turned out that the template is wrong itself. That took me 8 hours at night to fix all incorrect documents.

Come to think of it, this is a failure in project management. Nearly half of final report is done by myself even though we have 11 people. It’s not that nobody’s doing it, but it’s because in the end, I must rewrite every divided tasks myself. As a result everyone wasted their time.

There’s no value in the document. Dev team doesn’t care it because they didn’t do it and it’s against the normal way of implementation. ( I do know that they complain about it, even I never be with them) Also, the document itself is full of the information professors want to know, but not the dev team want to know. And if you miss the topic the professors want, you lose points.

As We Grow Up…

I haven’t updated blog for a long time, have I?

No… the truth is …. I decided not to publish a lot of posts. That’s why I update less often. Especially lately, I feel that what I write is dangerous to myself. May be this is an effect from growing up a little bit.

This one was written since 31 Jan 2009, I have just decided to publish it. (After revising, of course !!)

———————————————————————————————

My friends and I are going to graduate this year. We’re losing privileges of being student and being a kid. How unfortunate…

When I read a faculty magazine this morning, it said we’re going to have a lot of new faculties this year. I looked at their profiles and found out that  most of them graduate from here. Just like us this time…. but in 10 years ago… They got the first honor… got a scholarship and went studying  aboard, got a doctoral degree and just come back here.

This reminds me one of my friend who got this kind of scholarship too…

This friend of me want to be a pilot, it’s her dream. She’s very talent,  and is going to graduate with first honor. But in Thailand, it is very hard to be a pilot if you’re a woman (Yes, discrimination).   If she continues her study as a pilot, which has very high expenses, there is a chance that she might end up not being pilot in the end.

In the end, she decides that she should accept the scholarship and go to study aboard.  I do agree with her decision too. If there’s a safe path in front of you, why should we struggle in the dangerous path we can’t see ahead? Receiving the scholarship is the best option for her and her family, but not for her dream.

Now I began to think…Have those new faculties ever had a dream like here? A dream that they can’t pursue in reality.

….Hope that this is their dreams….

I feel sad… I don’t know why. But it seems like most of our lives will repeat a loop created reality and culture. .  Next 10 years, a lot of things will change.. but we will be repeating the same loop, our children will do so again… again and again.

———————————————————————————————